'காக்கைகள் நிர்வாணமாய் இருப்பதேன்' 

என்கிறாள் 

ஓவியா குட்டி. 

சிறகுகளிலிருந்து ஒவ்வொரு 

இறகாய் உதிர

தரையிறங்குகிறேன் நான். டிச 19 2013

 ()பனிவிடியல்()

இக்குளிர் இரவில்
போர்வையை விலக்கி வைக்க 
முடியாமல் தத்தளிக்கிறேன்
உன் உள்ளங்கைக் கதகதப்பை 
இழந்துவிட்டதன் வலி இது 
வேரூன்றிக்கொண்டிருக்கும் பனிக்காலத்திற்கு 
நீரூற்றும் யாரோவின் முகம் 
புலனாகவில்லை 
இன்னும். டிசம்ப்ர் 25 2013

 ஓடும் பிள்ளை 1

சூரியன் ஓய்ந்துபோன பின் அந்தியில் வீட்டுத்திண்ணையில் வந்தமர்ந்தார் ஓடும் பிள்ளை. வேலை முடிந்துவிட்டதா என்று கேட்டேன். இனிமேல் தான் தொடங்கப் போகிறேன் என்றபடி தலைசாய்த்து உறங்கிப்போனார். நிலா பூத்து வெளிச்சத்தை வாசனையாகப் பரப்பத் தொடங்கியது

ஓடும் பிள்ளை புங்கை மரத்தடியில் அமர்ந்திருந்தார். சுள்ளெறும்புகள் அவரது உடலெங்கும் ஊர்ந்து கொண்டிருந்தன. எறும்புகள் உங்களைக் கடிக்கவில்லையா என்றேன். கடிக்கிறது என்றார். வலிக்கவில்லையா என்றேன். வலிக்கவில்லை என்றார். ஒரு புங்கையிலை அவரது தலை மேல் விழுந்தது

 அலர்மேல்மங்கைபுரத்தின் கோயிலுக்கருகில் நான்கைந்து கை அரிசிப்பொரி, கேரட் பீட்ரூட் தூவல், மிளகாய்த் துவையல் ஒரு ஸ்பூன், வறுத்த கடலை ஒரு கைப்பிடி, நல்லெண்ணை ஒரு ஸ்பூன் யாவற்றையும் ஒரு பாத்திரத்தில் இட்டுக் கலக்கி மசாலாப் பொரி விற்பவனையே உற்றுப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார் ஓடும் பிள்ளை. தமிழ், தெலுங்கு, கன்னடம், மலையாளம், இந்தி, ஆங்கிலம் என எல்லா மொழியும் பேசி விற்பனையை ஜோராக நடத்திக்கொண்டிருந்தான் அவன். நானும் மசாலாப் பொரி விற்கப்போகிறேன் என்றார் ஓடும் பிள்ளை திடீரென. ஏன் என்றேன். பல மொழிகள் கற்கும் ஆவல் பிறந்திருக்கிறது எனக்கு என்று சொல்லிவிட்டு மௌனப் பெருவெளியில் நீந்தத் தொடங்கினார் ஓடும் பிள்ளை

அமைதி, மௌனம், பெட்ரோல் வாசமில்லாத காற்று, மலை ஊற்றில் சுரக்கும் தண்ணீர், பச்சை..பச்சை..பச்சை.. இன்னும் யாரும் எழுதாத கவிதைகள், தலை தொடும் மேகம், கொண்டைஊசி வளைவுகளில் கதவு திறந்து காத்திருக்கும் மரணம், விரல்களை விறைக்க வைக்கும் குளிர், இன்னு
ம் அண்மிக்கும் விமானமும், அதன் சத்தமும், திடீர் மழை, மழைக்குப் பின் உடன் வெயில், பிடிப்பில்லாமல் தொங்கும் வானவில், பள்ளிவரை நான்கு கிலோமீட்டர் நடைபயணம், அப்போது பாதையெங்கும் பூத்திருக்கும் தொட்டாச்சிணுங்கிப் பூக்கள், பாதை முழுக்க மனித சஞ்சாரமே இல்லாத தனிமை, எங்கோ திடீரெனக் கேட்கும் நாயின் அலறல், அப்போது கொத்தித் தின்னும் பயத்தின் பற்கள், சாலையில் செத்துப்போய் அப்பியிருக்கும் பாம்புக்குட்டிகள், யூகலிப்டஸ் மர வாசனை, அதன் இலைகள் பறித்து முகர்ந்து திளைக்கும் ஏகாந்தம், புல்லாங்குழலாகாமல் தப்பித்த மூங்கில்கள், கால்களைக் கவ்விக்கொள்ளும் வரப்புச் சேறு, கோலிகுண்டு போல் உருண்டு கொண்டு தன்னைக் காத்துக்கொள்ளும் தொப்பளான் பூச்சி, எதிரில் இருப்பவர் முகத்தைக் காட்டாத பனிக்காடு, அத்தனைக் குளிரிலும், சில்லென்ற நீரில் ஐந்துமணி குளியல், பனிக்காலங்களில் உதடுவெடித்த காயங்கள், மழைக்கால இருமல், ஆள்தெரியாத பனிக்காட்டில் கிரிக்கெட் விளையாட்டு, பேருந்துக்கான காத்திருப்பில் தொலையும் நேரங்கள், பார்க்கவே அறுவெறுக்கும் புழுக்களை அவதானித்தல், செல்போனை சாகடித்துவிடும் சந்தோஷம், பெயர் தெரியாத பல பறவைகளின் குறுக்கீடுகள், சற்றே பெரிதாகத் தெரியும் பூர்ணிமை நிலவு, இரவுக்குளிரில் உடல் சூட்டை உணரும் உன்னதம், காய்கறிகளையேத் தின்று கொழுத்த இசு குட்டிகள்(பன்றி குட்டிகள்), இப்போதும் ஒலிபெருக்கியில் அவ்வப்போது ஒலிக்கும் ஒப்பாரி பாடல்கள், காபி குவளையிலிருந்து எழும் புகை போல் ஏரி நீரில் அதிகாலையில் எழும் பனிப்புகை, யாருமில்லாமல் அசைந்தபடியே இருக்கும் கட்டி வைத்த படகு, வாரம் ஐந்து நாட்களின் நகரத்து அழுக்கு சுமந்துவரும் என்னை, இரண்டு நாட்கள் சுத்தமாக்கி அனுப்பி வைக்கும் கொல்லிமலை. நகரத்தில் இல்லாதது எல்லாம் கொல்லிமலையில் இருக்கின்றன

 கொல்லிமலை...

 

 

அமைதி, மௌனம், பெட்ரோல் வாசமில்லாத காற்று, மலை ஊற்றில் சுரக்கும் தண்ணீர், பச்சை..பச்சை..பச்சை.. இன்னும் யாரும் எழுதாத கவிதைகள், தலை தொடும் மேகம், கொண்டைஊசி வளைவுகளில் கதவு திறந்து காத்திருக்கும் மரணம், விரல்களை விறைக்க வைக்கும் குளிர், இன்னு
ம் அண்மிக்கும் விமானமும், அதன் சத்தமும், திடீர் மழை, மழைக்குப் பின் உடன் வெயில், பிடிப்பில்லாமல் தொங்கும் வானவில், பள்ளிவரை நான்கு கிலோமீட்டர் நடைபயணம், அப்போது பாதையெங்கும் பூத்திருக்கும் தொட்டாச்சிணுங்கிப் பூக்கள், பாதை முழுக்க மனித சஞ்சாரமே இல்லாத தனிமை, எங்கோ திடீரெனக் கேட்கும் நாயின் அலறல், அப்போது கொத்தித் தின்னும் பயத்தின் பற்கள், சாலையில் செத்துப்போய் அப்பியிருக்கும் பாம்புக்குட்டிகள், யூகலிப்டஸ் மர வாசனை, அதன் இலைகள் பறித்து முகர்ந்து திளைக்கும் ஏகாந்தம், புல்லாங்குழலாகாமல் தப்பித்த மூங்கில்கள், கால்களைக் கவ்விக்கொள்ளும் வரப்புச் சேறு, கோலிகுண்டு போல் உருண்டு கொண்டு தன்னைக் காத்துக்கொள்ளும் தொப்பளான் பூச்சி, எதிரில் இருப்பவர் முகத்தைக் காட்டாத பனிக்காடு, அத்தனைக் குளிரிலும், சில்லென்ற நீரில் ஐந்துமணி குளியல், பனிக்காலங்களில் உதடுவெடித்த காயங்கள், மழைக்கால இருமல், ஆள்தெரியாத பனிக்காட்டில் கிரிக்கெட் விளையாட்டு, பேருந்துக்கான காத்திருப்பில் தொலையும் நேரங்கள், பார்க்கவே அறுவெறுக்கும் புழுக்களை அவதானித்தல், செல்போனை சாகடித்துவிடும் சந்தோஷம், பெயர் தெரியாத பல பறவைகளின் குறுக்கீடுகள், சற்றே பெரிதாகத் தெரியும் பூர்ணிமை நிலவு, இரவுக்குளிரில் உடல் சூட்டை உணரும் உன்னதம், காய்கறிகளையேத் தின்று கொழுத்த இசு குட்டிகள்(பன்றி குட்டிகள்), இப்போதும் ஒலிபெருக்கியில் அவ்வப்போது ஒலிக்கும் ஒப்பாரி பாடல்கள், காபி குவளையிலிருந்து எழும் புகை போல் ஏரி நீரில் அதிகாலையில் எழும் பனிப்புகை, யாருமில்லாமல் அசைந்தபடியே இருக்கும் கட்டி வைத்த படகு, வாரம் ஐந்து நாட்களின் நகரத்து அழுக்கு சுமந்துவரும் என்னை, இரண்டு நாட்கள் சுத்தமாக்கி அனுப்பி வைக்கும் கொல்லிமலை. நகரத்தில் இல்லாதது எல்லாம் கொல்லிமலையில் இருக்கின்றன

()தேடாதே()

தயவுசெய்து
மண்டையை உடைத்துக்கொண்டு
தேடாதே

அப்படியொன்றும்
இருக்கப்போவதில்லை

இந்தக் கவிதையில்

   மியாவ்
நீ பூனையாகிக்கொண்டிருந்தாய்
பற்களும், நகங்களும்
வளரத்தொடங்கின
வாலும் முளைத்துவிட்டது
வேறு வழியில்லை இனி
என் அடுப்பங்கரைப் பாத்திரங்கள்
உருள்வதைத்
தடுக்கமுடியாது